Ποιητής Μισογύνης: Χειμώνας στην καρδιά μου



Και πάλι έγινε χειμώνας, Νοέμβριος 1910.
Περιττό, να περιγράψω το ορεινό τοπίο, οι Ρώσοι και οι Σκανδιναβοί το μπορούν καλύτερα, είναι εξοικειωμένοι. Γνωρίζουν την ανατομία των δέντρων και πώς κάθεται το χιόνι, αναλόγως. Γνωρίζουν τη μονοτονία και την ποίησή της, γνωρίζουν τη μελωδία της σιωπής... και η παραφωνία των κορακιών γίνεται ένα σκοτεινό μουσικό θέμα.
Χειμώνας!
Αγαπούσα το καλοκαίρι, επειδή ήμουν υγιής και επειδή μπορούσα ν' ακούω τις συμφωνίες των χρωμάτων και των αρωμάτων, απτόητος από οτιδήποτε καταστέλλει και υποτάσσει.
Και τώρα είναι χειμώνας.
Τα βλέπω όλα έτσι... σα να προσπαθεί μια καλή μοίρα να μου διευκολύνει τον αποχαιρετισμό.
Ένας μοναδικός ενθουσιασμός απέμεινε και αγωνίζεται, σα να θέλει να κρατήσει ζωντανό το καλύτερο μέσα μου.
Είδα την μικρή μου Αγία με το κόκκινο, χειμωνιάτικο κοστούμι της. Η χειμερινή μέρα έλαμπε στο αγαπημένο της πρόσωπο. Την είδα να περνά σαν αστραπή πάνω στο ελκηθρό της, άκουσα το αγαπημένο, περιχαρές γέλιο της... πέταξε και χάθηκε στο λευκό δάσος με τους ερυθρελάτες.
Την είδα!
Πήγα πίσω στο δωμάτιο μου και βυθίστηκα στις ζοφερές αισθήσεις μου.
Και ήταν χειμώνας 1910.


Ποιητής Μισογύνης



SHARE

Άνα Ζουμανάκη -Εφημερόπτερα

Welcome.

  • Image
  • Image
  • Image
  • Image
  • Image